• Gratis verzending vanaf €55
  • Binnen 2-3 werkdagen in huis!
  • Duurzame producten
Home » Blog » Broodfokkers

Broodfokkers

Gepubliceerd op 20 september 2021 om 15:37

Echte liefde

 

Soms moet je afstand van iemand nemen, juist omdat je zo veel van iemand houdt. Je beseft dat je diegene niet kan geven wat hij of zij nodig heeft, en dat doet zeer. Onze vrolijke viervoeter heb ik moeten loslaten. En vijf jaar na dato is de pijn om het verlies niet minder geworden. Ik heb haar niet uit vrije wil opgegeven; de omstandigheden waren dusdanig slecht dat het geen keuze was, maar een wijze beslissing.

Een deel van mij

 

Onze hond, Debbie, was als een kind voor mij. Ze sloot aan op het rijtje, en na een moeilijke start kregen we een innige band. Mijn liefde voor Debbie is wellicht voor de lezer(s) moeilijk te begrijpen, en daarom wil ik het in dit blog uitleggen.

Onze eerste kennismaking

 

Onze eerste hond, Roos, kocht ik toen de kinderen nog een stuk jonger waren. We waren net verhuisd van een flatje naar een ruime eengezinswoning en ik wilde een nieuwe start maken en nam de kinderen op een avond mee naar een boerderij waar pups waren. Roos kwam direct naar ons toe en we besloten haar na instemming van de boerin mee naar huis te nemen. Roos’ moeder was een wilde dame en toen ze zag dat we haar kind mee wilde nemen, ging ze door het lint. De boerin liet haar begaan. Ik kwam ten val. Op dat moment realiseerde ik niet dat ze haar temperament wellicht aan Roos had doorgegeven.

Roosje

 

Roos was een wild dametje. Dorpsbewoners bemoeiden zich met Roos en wilden laten zien dat zij haar wél aankonden. Maar het einde van het liedje was, dat ook de mannen in het dorp moeite hadden met het uitlaten van Roos. Ze rukte zich graag los en ging op het land van de boer helemaal uit haar bol. De boer was niet zo blij met haar capriolen…
Roos was intelligent en leerde makkelijk commando’s. Maar ze was ook uitgekookt. Als ik na een lange werkdag de achtertuin in liep en door het raam naar binnenkeek, zag ik Roos met schuldbewuste ogen voor het raam staan. Haar kop ging omlaag en ze ging als de wiedeweerga de bench in. Wanneer ik de woonkamer in liep probeerde ze mijn blik te ontwijken. In beginsel dacht ik: Wat kijk je toch schuldbewust. Later wist ik wel beter. Dan hoefde ik alleen maar naar de bank te kijken die helemaal ingezakt was en voelde ik met mijn hand haar lichaamswarmte en zag ik de vele krassen en haren op de kussens die haar middagdutje verraadden. Soms lag ze zo diep te slapen, dat ze me pas op het laatste moment hoorde binnenkomen. Dan sprong ze van de bank af en vluchtte naar de bench. Ik moest er wel om lachen en legde op een gegeven moment speciaal voor haar een zachte deken neer. Ze was zó slim. Ze wist precies wat wel en niet mocht.

 

Een andere wereld   Na een aantal jaren verhuisden we van de ruime eengezinswoning naar een flatgebouw, terug naar de bewoonde wereld. De flatbewoners konden Roos’ aanwezigheid én enthousiasme niet waarderen; ze sprong nog weleens op en haar staart ging u

Een andere wereld

 

Na een aantal jaren verhuisden we van de ruime eengezinswoning naar een flatgebouw, terug naar de bewoonde wereld. De flatbewoners konden Roos’ aanwezigheid én enthousiasme niet waarderen; ze sprong nog weleens op en haar staart ging uitbundig heen en weer. Eén keer liet ze van pure blijdschap haar plas lopen in de lift. De flatbewoners verafschuwden haar en Roos verpieterde in een hoekje van de keuken. Ze was zichzelf niet meer. Op een kwade dag stond de huismeester voor de deur en beschuldigde Roos van plassen in de lift. Hij had mijn zoon op camerabeelden samen met Roos in de lift zien staan. De huismeester bleef komen, soms met versterking, om het ons nogmaals duidelijk te maken. Ook wees hij ons op andere plekken in het flatgebouw waar plasjes lagen en verweet ons verwaarlozing. We waren ten einde raad. Mijn dochter sliep niet meer, want Roos en zij waren vriendinnetjes. Met een steen op mijn maag besloot ik uiteindelijk afstand te doen van Roos. Gelukkig besloot onze oude buurvrouw Roos in huis te nemen. Ik was dankbaar, maar mijn dochter huilde zichzelf in slaap.

Verslagenheid

 

Het ergste was dat het plassen in de lift en op andere plekken in het flatgebouw niet stopte, en flatbewoners ons nog steeds daarvan beschuldigde. Geduldig probeerde ik ze uit te leggen dat we door de hele situatie afstand van Roos hadden moeten doen, Roos niet meer bij ons woonde, en al die plasjes her en der niet van Roos konden zijn. De kinderen gingen zonder mijn medeweten opletten en zijn achter de waarheid gekomen. Mijn dochter was boos en liet zich ontvallen: “Mama, we hebben Roos voor niets weggedaan. Zij was het niet. Maar niemand gelooft ons. En nu is ze weg.” Jammer dat wij als gezin door de huismeester voor die ene keer zo gestraft werden, want we hielden van Roos…

Ons Zonnetje in huis

 

Om mijn dochters pijn te verzachten gingen we op zoek naar een puppy. Een verlaten huis bracht ons bij een schattige Jack Russell. We noemden hem Cliff, de naam die we thuis met z’n vieren reeds bedacht hadden. Terwijl we op het woonerf liepen en met de aanwezige mensen spraken, zei alles, werkelijk alles mij dat er iets niet klopte. Mijn dochters enthousiasme voerde echter de boventoon en ik ging overstag. Cliff bleek ziek te zijn. Heel ziek. De hondenbrokjes die we hem voorzetten kende hij niet – waarschijnlijk was hij de resten pizza gewend, die ik op het woonerf had zien liggen. Mijn zoon had Cliff eens goed bekeken en vond het opmerkelijk dat Cliff net zo’n dingetje als Roos had.

 

Het dierenpaspoort klopte niet. De dierenarts vertelde ons dat Cliff geen reu was maar een teefje, en dat onze Jack Russell ouder was dan de verkoper had gezegd. We bedachten een meisjesnaam en Cliff werd Debbie. Debbie bleek na verder onderzoek ook nog eens doof te zijn. De dierenarts vertelde ons dat haar doofheid veroorzaakt kon zijn door verwaarloosde oorontstekingen/oormijt.

Een hond met een verleden

 

Het contact tussen de kinderen en Debbie verliep moeizaam. Ik bleef echter volhardend. Ze kon er niets aan doen, ze had overduidelijk het een en ander meegemaakt. Ik gaf niet op. En na twee operaties bloeide Debbie op – we kwamen haar weer ophalen en dat gaf kennelijk vertrouwen. Ze werd benaderbaar en super lief.

Extreme pesterijen

 

Zoals eerder verteld in de blog, zijn we als gezin heel erg gepest (dit is zacht uitgedrukt). Debbie werd daar de dupe van. De kinderen en ik waren aan het overleven en Debbie haar vrolijkheid werd veelal door de kinderen niet opgemerkt.

 

Ze trippelde door het huis en lachte naar ons.

In al die ellende waren er ook mooie momenten. Wanneer ik uit mijn werk kwam, begroette ze me hartelijk en gingen we vervolgens samen een hapje eten. Als ik voor de beeldbuis zat, hield ze mijn voeten warm. Debbie gaf me kracht. Maar ik wist dat ik haar tekort deed. En dat hield mij bezig. Toen ik uiteindelijk door de extreme pesterijen noodgedwongen ontslag nam, en er weinig tot geen werk voor me was, kon ik de dure hondenbrokken niet meer betalen en mijn schuldgevoel nam toe.


Pijn

 

Samen met de kinderen nam ik een moeilijke beslissing: we namen voor de tweede keer in hetzelfde flatgebouw afscheid van een geliefde hond. En weer moesten we de zorg uit handen geven. Verschrikkelijk. Ik verloor Debbie, mijn kind, en ik mis haar nog elke dag.

 

Pesten verpest mensenlevens en laat een dier in de kou staan.

 

 

Liefs,


Catharina

 

 

Een andere wereld   Na een aantal jaren verhuisden we van de ruime eengezinswoning naar een flatgebouw, terug naar de bewoonde wereld. De flatbewoners konden Roos’ aanwezigheid én enthousiasme niet waarderen; ze sprong nog weleens op en haar staart ging u

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.